| Rozwój działalności Rady Europy był wypadkową sytuacji społeczno-gospodarczej oraz politycznej na świecie i w Europie.
W początkowym okresie funkcjonowania Organizacji podkreślono,
iż Rada Europy powinna być władzą polityczną o ograniczonych funkcjach,
ale rzeczywistej sile.
Statut Rady Europy w sposób niezwykle ogólny odnosi się do celów Organizacji,
stanowiąc,
iż ma ona osiągać ściślejszy związek między jej członkami dla ochrony i popierania ideałów i zasad,
które stanowią ich wspólne dziedzictwo oraz działać na rzecz ich postępu gospodarczego i społecznego.
Przedmiotem aktywności Rady Europy miały być sprawy stanowiące obszar wspólnego zainteresowania i działania państw w różnych sferach ich funkcjonowania,
m.in.
gospodarczej,
społecznej,
kulturalnej,
naukowej,
prawnej,
administracyjnej i praw człowieka,
poza sprawami dotyczącymi obrony narodowej.
Kiedy patrzymy na działalność Rady Europy wyraźnie dostrzec można ogromną jej dynamikę po 1989 r.,
co niewątpliwie związane było z otwarciem się Rady Europy na nowe państwa członkowskie,
ale również z wyzwaniami cywilizacyjnymi.
Rozwój mediów,
migracje,
zagrożenie narkotykami,
przestępczość zorganizowana,
przestępczość komputerowa,
terroryzm itd.
to zjawiska,
które przyczyniły się do tworzenia nowych pól aktywności Organizacji.
Zapisane w statucie cele oraz wymienione sfery aktywności Rady Europy pozwalały w toku jej 50-letniego istnienia na podejmowanie ważnych decyzji politycznych,
do których m.in.
należała kwestia członkostwa.
Przełomowym okresem dla funkcjonowania Organizacji był początek transformacji państw Europy Środkowej i Wschodniej.
W 1989 r.
Zgromadzenie Parlamentarne przeprowadziło dyskusję,
w wyniku,
której uchwalona została Rezolucja 917/1989 o statusie gościa specjalnego w Zgromadzeniu Parlamentarnym,
umożliwiająca nadanie takiego statusu narodowym zgromadzeniom ustawodawczym europejskich państw aspirujących do członkostwa.
Warunkiem zasadniczym uzyskania takiego statusu było przyjęcie i stosowanie Aktu Końcowego z Helsinek (21.VIII.1975 r.),
środków zaakceptowanych przez Konferencję KBWE oraz dwóch konwencji ONZ z 16 grudnia 1966 r.
o prawach obywatelskich i politycznych oraz prawach ekonomicznych,
społecznych i kulturalnych.
W kolejnej Rezolucji 920/89 określono zasady korzystania ze statusu gościa specjalnego oraz szczegółową procedurę ubiegania się o ten status przez parlamenty państw.
Polska otrzymała status gościa specjalnego 8 czerwca 1989 r.
Prezydium Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy przyznało 6 miejsc dla Sejmu i Senatu RP.
W styczniu 1990 r.
Minister Spraw Zagranicznych skierował list do Sekretarza Generalnego RE zawierający wniosek Polski o przyznanie członkostwa w Radzie Europy.
We wrześniu 1990 r.
przygotowany został Raport na temat wniosku Polski o przyjęcie do Rady Europy,
kończący się konkluzją o potrzebie zaproponowania Polsce pełnego członkostwa.
W opinii Zgromadzenia Parlamentarnego przygotowanej na prośbę Komitetu Ministrów zalecono przyjęcie Polski po przeprowadzeniu wolnych wyborów powszechnych oraz spełnieniu wszystkich warunków statutowych.
Podkreślić należy,
iż udział Polski w pracach Rady Europy nie ograniczał się do uczestnictwa w pracach Zgromadzenia Parlamentarnego,
od października 1990 roku odnotować,
bowiem należy jej uczestnictwo bez prawa głosu w posiedzeniach Komitetu Ministrów.
26 listopada 1991 roku Polska została przyjęta w poczet członków Organizacji,
stając się 26-tym państwem członkowskim Rady Europy.
|
