Rozwój działalności Rady Europy był wypadkową sytuacji społeczno-gospodarczej oraz politycznej na świecie i w Europie. W początkowym okresie funkcjonowania Organizacji podkreślono, iż Rada Europy powinna być władzą polityczną o ograniczonych funkcjach, ale rzeczywistej sileî1. Statut Rady Europy w sposób niezwykle ogólny odnosi się do celów Organizacji, stanowiąc, iż ma ona osiągać ściślejszy związek między jej członkami dla ochrony i popierania ideałów i zasad, które stanowią ich wspólne dziedzictwo oraz działać na rzecz ich postępu gospodarczego i społecznego.

         Przedmiotem aktywności Rady Europy miały być sprawy stanowiące obszar wspólnego zainteresowania i działania państw w różnych sferach ich funkcjonowania,m.in. gospodarczej, społecznej, kulturalnej, naukowej, prawnej, administracyjnej i praw człowieka, poza sprawami dotyczącymi obrony narodowej.

         Kiedy patrzymy na działalność Rady Europy wyraźnie dostrzec można ogromną jej dynamikę po 1989 r., co niewątpliwie związane było z otwarciem się Rady Europy na nowe państwa członkowskie, ale również z wyzwaniami cywilizacyjnymi. Rozwój mediów, migracje, zagrożenie narkotykami, przestępczość zorganizowana, przestępczość komputerowa, terroryzm itd. to zjawiska, które przyczyniły się do tworzenia nowych pól aktywności Organizacji.

         Zapisane w statucie cele oraz wymienione sfery aktywności Rady Europy pozwalały w toku jej 50-letniego istnienia na podejmowanie ważnych decyzji politycznych, do których m.in. należała kwestia członkostwa. Przełomowym okresem dla funkcjonowania Organizacji był początek transformacji państw Europy Środkowej i Wschodniej. W 1989 r. Zgromadzenie Parlamentarne przeprowadziło dyskusję, w wyniku, której uchwalona została Rezolucja 917/1989 o statusie gościa specjalnego w Zgromadzeniu Parlamentarnym, umożliwiająca nadanie takiego statusu narodowym zgromadzeniom ustawodawczym europejskich państw aspirujących do członkostwa. Warunkiem zasadniczym uzyskania takiego statusu było przyjęcie i stosowanie Aktu Końcowego z Helsinek (21.VIII.1975 r.), środków zaakceptowanych przez Konferencję KBWE oraz dwóch konwencji ONZ z 16 grudnia 1966 r. o prawach obywatelskich i politycznych oraz prawach ekonomicznych, społecznych i kulturalnych. W kolejnej Rezolucji 920/89 określono zasady korzystania ze statusu gościa specjalnego oraz szczegółową procedurę ubiegania się o ten status przez parlamenty państw. Polska otrzymała status gościa specjalnego 8 czerwca 1989 r. Prezydium Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy przyznało 6 miejsc dla Sejmu i Senatu RP. W styczniu 1990 r. Minister Spraw Zagranicznych skierował list do Sekretarza Generalnego RE zawierający wniosek Polski o przyznanie członkostwa w Radzie Europy. We wrześniu 1990 r. przygotowany został Raport na temat wniosku Polski o przyjęcie do Rady Europy, kończący się konkluzją o potrzebie zaproponowania Polsce pełnego członkostwa. W opinii Zgromadzenia Parlamentarnego przygotowanej na proźbę Komitetu Ministrów zalecono przyjęcie Polski po przeprowadzeniu wolnych wyborów powszechnych oraz spełnieniu wszystkich warunków statutowych. Podkreślić należy, iż udział Polski w pracach Rady Europy nie ograniczał się do uczestnictwa w pracach Zgromadzenia Parlamentarnego, od października 1990 roku odnotować, bowiem należy jej uczestnictwo bez prawa głosu w posiedzeniach Komitetu Ministrów.

         26 listopada 1991 roku Polska została przyjęta w poczet członków Organizacji, stając się 26-tym państwem członkowskim Rady Europy.