Statut oparty na prawach człowieka

• ochronę praw człowieka, demokracji pluralistycznej oraz rządów prawa,
• działanie na rzecz podnoszenia świadomości i rozwoju tożsamości kulturowej oraz  różnorodności w Europie,
• poszukiwanie sposobów rozwiązywania problemów nurtujących społeczeństwa (dyskryminacji mniejszości, ksenofobii, nietolerancji, ochrony środowiska, klonowania ludzi, AIDS, narkotyków, przestępczości zorganizowanej, itd.),
• pomoc w umacnianiu demokratycznej stabilności Europy poprzez popieranie reform politycznych, ustawodawczych i konstytucyjnych.

47 państw członkowskich

Następnie, dołączyły do nich w sierpniu 1949 r. Grecja i Turcja. W latach późniejszych przystępowały do Rady Europy kolejno: Islandia i Niemcy (1950), Austria (1956), Cypr (1961), Szwajcaria (1963), Malta (1965), Portugalia (1976), Hiszpania (1977), Lichtenstein (1978), San Marino (1988), Finlandia (1989), Węgry (1990), Polska (1991), Bułgaria (1992), Estonia, Litwa, Słowenia, Słowacja, Republika Czeska i Rumunia (1993), Andora (1994), Łotwa, Albania, Mołdowa, "Była Jugosłowiańska Republika Macedonii" i Ukraina (1995), Federacja Rosyjska i Chorwacja (1996), Gruzja (1999), Armenia i Azerbejdżan (2001), Bośnia i Hercegowina (2002), Serbia (2003), Monako (2004), Czarnogóra (2007).

Obecnie Rada Europy liczy 47 państw członkowskich.

Nie należy mylić Rady Europy z Unią Europejską, są to bowiem dwie całkowicie różne organizacje, jakkolwiek, 27 państw należących do Unii Europejskiej jest jednocześnie członkami Rady Europy.

Państwa ubiegające się
o członkostwo

Status obserwatora przy Radzie Europy

Komitet Ministrów jest organem decyzyjnym Rady Europy, w którym zasiadają ministrowie spraw zagranicznych wszystkich państw członkowskich (lub ich stali przedstawiciele). 
Zgromadzenie Parlamentarne jest organem "obradującym" Organizacji, którego członkowie są wybierani przez parlamenty krajowe.
Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy jest organem doradczym reprezentującym władze lokalne i regionalne.
Konferencja Międzynarodowych Organizacji Pozarządowych (INGOs) składa się z około 400 międzynarodowych NGOs posiadających status uczestników (participatory status) w pracach Rady Europy.
W ten sposób rządy, parlamenty krajowe oraz władze lokalne i regionalne są reprezentowane oddzielnie.

Po upadku reżimów komunistycznych, Radę Europy wzmocnił nowy impuls polityczny za sprawą spotkań na najwyższym szczeblu w formie szczytów szefów państw i rządów. Dotychczas odbyły się trzy Szczyty.

W Wiedniu w 1993 roku, przywódcy polityczni z 32 państw będących wówczas członkami Rady Europy określili kierunki działania wobec wyzwania, jakim było rozszerzenie Organizacji;

W Strasburgu w 1997 roku, przywódcy polityczni 40 państw członkowskich przyjęli nowy Plan działania obejmujący cztery obszary: demokrację i prawa człowieka, spójność społeczną, bezpieczeństwo obywateli oraz edukację w zakresie demokracji i różnorodności kulturowej.

III Szczyt odbył się 16-17 maja 2005 roku w Warszawie (Polska). Zdefiniował on przyszłe cele i priorytety w ramach nowego mandatu politycznego Organizacji, potwierdzając jej podstawowe wartości i standardy, w odpowiedzi na wyznawania nowego stulecia.

Niektóre konwencje i porozumienia są również otwarte do przyjęcia przez państwa nie będące członkami Rady Europy. Przekazywane rządom opracowania naukowe i prace realizowane w różnych sferach działania mają na celu pogłębianie współpracy i postępu społecznego w Europie.

Rada Europy przyjmuje także tzw. "porozumienia częściowe", będące formą współpracy o "zmiennej geometrii", które pozwalają określonym państwom członkowskim, za zgodą innych członków, na podejmowanie określonej działalności we wspólnym interesie.

Sekretarz Generalny stoi na czele 1800-osobowego międzynarodowego personelu, rekrutowanego w państwach członkowskich.

• The conscience of Europe (1999), ISBN 92-871-4030-8
• A decade which made history - The Council of Europe, 1989 - 1999 (1999), ISBN 92-871-3928-8
• Europe under a single roof (1999)

Komitet Ministrów

         Komitet Ministrów jest organem decyzyjnym Rady Europy, w którym zasiadają ministrowie spraw zagranicznych wszystkich państw członkowskich lub ich stali przedstawiciele dyplomatyczni w Strasburgu. Komitet jest zarówno ciałem rządowym, gdzie mogą być dyskutowane na zasadzie równości, stanowiska rządów wobec problemów nurtujących europejskie społeczeństwa, jak i organem kolegialnym, na forum, którego formułowane są w skali europejskiej odpowiedzi na pojawiające się wyzwania. Przy współpracy ze Zgromadzeniem Parlamentarnym, Komitet stoi na straży podstawowych wartości Rady Europy oraz czuwa nad przestrzeganiem przez państwa członkowskie przyjętych przez nie zobowiązań.

GŁOS RZĄDÓW

Każdy z ministrów pełni przez sześć miesięcy funkcję przewodniczącego Komitetu. Tradycyjnie zmiana przewodniczącego następuje w maju i listopadzie każdego roku.

Z drugiej strony, rozszerzone porozumienia umożliwiają państwom członkowskim (lub niektórym z nich) na podejmowanie współpracy z państwami nie będącymi członkami Rady, pozwalając im na wykorzystanie stałych struktur organizacyjnych Rady Europy.

EUROPEJSKIE  ROZWIĄZANIA

Do chwili obecnej opracowano około 200 konwencji. Dotyczą one nie tylko praw człowieka, ale również innych dziedzin działalności Rady Europy, potwierdzając i wzmacniając w ten sposób demokratyczną, społeczną i kulturową spójność Rady Europy.

Większość decyzji Komitetu Ministrów wymaga większości dwóch trzecich oddanych głosów. Zwykła większość stosowana jest do kwestii proceduralnych.

NA STRAŻY WARTOŚCI

W przypadku poważnych naruszeń przez państwo członkowskie zobowiązań wynikających ze Statutu, Komitet Ministrów może je zawiesić w prawach do reprezentacji, zwrócić się z wnioskiem o jej odwołanie lub nawet podjąć decyzję o pozbawieniu członkostwa w Radzie Europy.

Przyjęcie przez Komitet Ministrów odpowiedzialności za realizację Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowi odbicie wagi, jaką się do niej przywiązuje. Stanowi ona bowiem kamień węgielny systemu ochrony praw człowieka w Europie. Nadzorując wykonywanie orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przez państwa członkowskie, Komitet Ministrów odgrywa zasadniczą rolę w zachowaniu wiarygodności systemu nie mającego sobie równego na całym świecie.

Stwarza on wszystkim członkom odpowiednie warunki i oddaje do dyspozycji środki niezbędne dla pełnego rozwoju zasad leżących u podstaw Rady Europy. Rozszerzenie Rady Europy doprowadziło do poważnych zmian w organizacji i roli Komitetu Ministrów.

Rada Europy zwołała dotychczas trzy szczyty szefów państw i rządów wszystkich państw członkowskich Organizacji. Pierwszy miał miejsce w Wiedniu w 1993 roku, po upadku komunizmu i powstaniu nowych demokracji w Europie Środkowej i Wschodniej. Potwierdził on politykę otwartości i rozszerzania Rady Europy, zainicjował też reformę Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zwiększającą jej efektywność. Drugi szczyt odbył się w Strasburgu w 1997 roku i miał na celu nadanie nowej dynamiki ochronie praw człowieka. W czasie Szczytu podjęto decyzję o utworzeniu urzędu Komisarza Praw Człowieka Rady Europy.

Trzeci Szczyt Szefów Państw i Rządów Rady Europy odbył się 16 i 17 maja 2005 roku w stolicy Polski, Warszawie - mieście o symbolicznym znaczeniu dla historii Europy. Szczyt, odbywający się w czasie polskiego przewodnictwa w Komitecie Ministrów,  miał na celu zapewnienie, żeby działalność Rady Europy zachowała istotne znaczenie dla 800 milionów obywateli żyjących w jej 46 państwach członkowskich i żeby prace Organizacji podejmowały wyzwania, przed którymi Europejczycy stają w nowym stuleciu. Szczyt zdefiniował przyszłe cele i priorytety Rady Europy, formułując jej nowy mandat polityczny.

• The Committee of Ministers: 100 sessions (1998), ISBN 92-871-3756-0
• An action plan for united Europe (1997)
• The Challenges of a Greater Europe (1996), ISBN 92-871-2952-5
• A decade which made history - The Council of Europe 1989-1999 (1999), ISBN 92-871-3928-8

Zgromadzenie Parlamentarne

         Zgromadzenie Parlamentarne jest jednym z dwóch organów statutowych Rady Europy i reprezentuje główne tendencje polityczne państw członkowskich. Zgromadzenie postrzega siebie jako siłę napędową współpracy europejskiej rozszerzając ją na wszystkie demokratyczne państwa Europy.

Zgromadzenie, dysponując pełną swobodą w ustalaniu swojego porządku obrad, zajmuje się zagadnieniami istotnymi w danej chwili, a także o znaczeniu perspektywicznym. Dotyczą one w szczególności problemów nurtujących współczesne społeczeństwa oraz aspektów polityki międzynarodowej.

Dyskusje prowadzone na forum Zgromadzenia odgrywają ważną rolę, wpływając na kierunki działania Komitetu Ministrów oraz międzyrządowych organów i instytucji  Rady Europy. Ponadto dyskusje te, przenoszone przez członków delegacji do parlamentów krajowych, wywierają wpływ na poszczególne rządy.

Historyczne wydarzenia w Europie Środkowej i Wschodniej na początku lat dziewięćdziesiątych postawiły przed Zgromadzeniem wyjątkowe wyzwanie polegające na niesieniu pomocy w integracji tych państw z rodziną demokracji europejskich i popieraniu faktycznej współpracy parlamentarnej wszystkich państw europejskich. Zgromadzenie przyczynia się w ten sposób do budowania wielkiej Europy bez linii podziałów.

Stworzony przez Zgromadzenie Parlamentarne w 1989 roku status "gościa specjalnego" pozwolił delegacjom parlamentarnym z państw Europy Środkowej i Wschodniej, które wkroczyły na drogę demokracji pluralistycznej, a nie były jeszcze pełnymi członkami Rady Europy, na uczestniczenie w sesjach plenarnych Zgromadzenia i w posiedzeniach komitetów. Nawiązane w ten sposób kontakty i wymiana wzmocniły proces demokratyzacji tych państw i ułatwiły ich przystąpienie do Rady Europy.

Na forum Zgromadzenia działa 5 grup politycznych: Grupa Socjalistyczna (SOC), Grupa Europejskiej Partii Ludowej (EPP/CD), Grupa Demokratów Europejskich (EDG), Grupa Liberalno-Demokratycznych Reformatorów (LDR) i Grupa Jedności Lewicy Europejskiej (UEL). Niektórzy członkowie Zgromadzenia nie należą do żadnej grupy politycznej.

Zgromadzenie zbiera się cztery razy do roku, na tygodniowe publiczne sesje plenarne, które odbywają się w sali posiedzeń Pałacu Europy w Strasburgu. Każdego roku odbywa się również wiosenna sesja Zgromadzenia w jednym z państw członkowskich.

Zgromadzenie wybiera spośród swoich członków Przewodniczącego. Tradycyjnie pełni on swoją funkcję przez 3 lata. Przewodniczący i Wiceprzewodniczący (aktualnie jest ich 20) oraz szefowie pięciu ugrupowań politycznych tworzą Biuro Zgromadzenia.

Zgromadzenie wybiera również Sekretarza Generalnego Rady Europy, Zastępcę Sekretarza Generalnego, Sekretarza Generalnego Zgromadzenia, sędziów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Komisarza Praw Człowieka Rady Europy.

Prace Zgromadzenia przygotowywane są na posiedzeniach komisji wyspecjalizowanych w zakresie: spraw politycznych, zagadnień prawnych i praw człowieka, spraw społecznych, zdrowia i rodziny, kultury i edukacji, środowiska i rolnictwa, ekonomii i rozwoju, migracji, uchodźców i demografii, równości kobiet i mężczyzn oraz wypełniania zobowiązań przez państwa członkowskie.

Zgromadzenie stanowi również forum dyskusyjne dla innych organizacji międzynarodowych, takich jak Organizacja Współpracy i Rozwoju Gospodarczego (OECD), Europejskiego Banku Rozwoju i Odbudowy (EBRD), Europejskiej Agencji Przestrzeni Kosmicznej (ESA) i wielu innych wyspecjalizowanych agencji systemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Organizacje pozarządowe uczestniczą w pracach niektórych komitetów w charakterze obserwatorów i wnoszą cenny wkład do ważnych przedsięwzięć organizowanych przez Zgromadzenie.

Uchwalane przez Zgromadzenie dokumenty stanowią istotne wytyczne dla działalności Komitetu Ministrów, krajowych rządów, parlamentów i partii politycznych oraz innych ważnych grup społecznych. Jego inicjatywy prowadziły często do przyjęcia nowych traktatów międzynarodowych, znanych jako konwencje europejskie oraz innych instrumentów prawnych, które tworzą podstawy prawdziwie europejskiego systemu prawnego. Najbardziej znaną konwencją jest przyjęta w 1950 roku Europejska Konwencja Praw Człowieka (zob. rozdział pt. "Prawa człowieka: ochrona, upowszechnianie i zapobieganie naruszaniu praw"). Komitet Ministrów konsultuje ze Zgromadzeniem wszystkie projekty konwencji przed ich ostatecznym przyjęciem.

Zgromadzenie regularnie organizuje konferencje, sympozja i publiczne debaty parlamentarne poświęcone głównym problemom naszych czasów, w szczególności przemocy, nietolerancji, środowisku naturalnemu, imigracji, narkotykom, bioetyce i mediom. Przyjmują one formę dialogu między parlamentarzystami i specjalistami w danej dziedzinie.

• W Zgromadzeniu Parlamentarnym zasiadają przedstawiciele parlamentów wszystkich państw członkowskich Rady Europy, wybierani lub wyznaczani przez parlamenty krajowe.
• W Parlamencie Europejskim zasiadają przedstawiciele 25 państw członkowskich Unii Europejskiej, wybierani w drodze bezpośrednich wyborów powszechnych.

• The Parliamentary Assembly of the Council of Europe (2000)
• Voices of Europe (Książka i CD, 1997), ISBN 92-871-3093-0
• The Europeans (elektroniczny biuletyn Zgromadzenia Parlamentarnego)
• Humankind has no nationality: przemówienia Lorda Russell-Johnstona, Przewodniczącego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, wygłoszone w 1999 roku. (2000), ISBN 92-871-4281-5

Sekretarz Generalny

Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy wybrało Terry’ego Davisa (Wielka Brytania) na Sekretarza Generalnego Organizacji w 2004 roku, na pięcioletnią kadencję. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za planowanie strategiczne i kierowanie programem działań i budżetem Organizacji, nadzoruje też bieżące zarządzanie nią.

Sekretarz Generalny wskazuje priorytety i przygotowuje Międzyrządowy Program Działania, corocznie przedstawiany do zatwierdzenia Komitetowi Ministrów. Odpowiada również za jego realizację, prowadzoną przy pomocy Sekretariatu. Międzyrządowe programy współpracy są koordynowane przede wszystkim za pośrednictwem dyrekcji, zajmujących się głównymi obszarami działalności Rady Europy.

Sekretarz Generalny określa priorytety i strategie Rady Europy, których celem jest stworzenie nowej, zjednoczonej Europy opartej na demokracji, prawach człowieka i rządach prawa oraz sprostanie wyzwaniom związanym z budowaniem pokojowej i stabilnej Europy. Kluczowe priorytety to:

·       współpraca z państwami członkowskimi nad zdefiniowaniem roli i zakresu odpowiedzialności Rady Europy oraz nad sformułowaniem jasnego mandatu Organizacji;

·       umocnienie demokratycznych standardów i zapewnienie ich przestrzegania przez państwa;

·       bezpieczeństwo i zapobieganie przestępczości w państwach członkowskich, szczególnie korupcji, praniu brudnych pieniędzy, cyberprzestępczości, handlowi ludźmi i handlowi narkotykami;

·       konkretne programy w zakresie praw człowieka, demokracji, uchodźców, spójności społecznej, zagadnień kultury i środowiska;

·       nowe inicjatywy w dziedzinie walki z międzynarodowym terroryzmem;

·       kampania przeciwko torturom i poniżającemu traktowaniu;

·       działania zwalczające rasizm, antysemityzm i islamofobię;

·       promowanie równości i równego traktowania bez względu na płeć, pochodzenie etniczne, przekonania religijne lub polityczne;

·       zapewnienie sprawiedliwego i równego traktowania wszystkich państw, bez względu na ich wielkość, zamożność czy położenie geograficzne;

·       budowanie efektywniejszych stosunków z Unią Europejską, Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz organizacjami regionalnymi i pozarządowymi;

ocena wyników działań zmierzających do poprawy skuteczności i nadania większej widoczności Radzie Europy.

Sekretarz Generalny określił priorytety i strategie Rady Europy, których celem jest stworzenie nowej, zjednoczonej Europy opartej na demokracji, prawach człowieka i rządach prawa oraz sprostanie wyzwaniom związanym z budowaniem pokojowej i stabilnej Europy. Kluczowe priorytety to:

·      współpraca z państwami członkowskimi nad zdefiniowaniem roli i zakresu odpowiedzialności Rady Europy oraz nad sformułowaniem jasnego mandatu Organizacji;

·      umocnienie demokratycznych standardów i zapewnienie ich przestrzegania przez państwa;

·      bezpieczeństwo i zapobieganie przestępczości w państwach członkowskich, szczególnie korupcji, praniu brudnych pieniędzy, cyberprzestępczości, handlowi ludźmi i handlowi narkotykami;

·       konkretne programy w zakresie praw człowieka, demokracji, uchodźców, spójności społecznej, zagadnień kultury i środowiska;

·       nowe inicjatywy w dziedzinie walki z międzynarodowym terroryzmem;

·       kampania przeciwko torturom i poniżającemu traktowaniu;

·       działania zwalczające rasizm, antysemityzm i islamofobię;

·       promowanie równości i równego traktowania bez względu na płeć, pochodzenie etniczne, przekonania religijne lub polityczne;

·       zapewnienie sprawiedliwego i równego traktowania wszystkich państw, bez względu na ich wielkość, zamożność czy położenie geograficzne;

·       budowanie efektywniejszych stosunków z Unią Europejską, Organizacją Narodów Zjednoczonych, OBWE oraz organizacjami regionalnymi i pozarządowymi;

·       ocena wyników działań zmierzających do poprawy skuteczności i nadania większej widoczności Radzie Europy.

Sekretarz Generalny nadzorował przygotowania i opracowanie raportów, które przedstawiono państwom członkowskim do rozpatrzenia na III Szczycie Szefów Państw i Rządów w Warszawie w maju 2005 roku, w czasie polskiego przewodnictwa w Komitecie Ministrów. Szczyt skoncentrował się na głównych obszarach działalności Rady Europy i wzmocnił jej pozycję jako kluczowego partnera w nowej Europie XXI wieku. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za wprowadzenie w życie decyzji Szczytu.

Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy

W 1957 roku Rada Europy podjęła pierwsze kroki w kierunku zapewnienia reprezentacji władz lokalnych i jej działalność w tym zakresie rozciąga się od Islandii po Rosję i od Norwegii po Bałkany.

W 1994 roku Rada Europy powołała do życia jako ciało konsultacyjne Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Europy (CLRAE), obecnie - Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy, który zastąpił Stałą Konferencję Władz Lokalnych i Regionalnych. Kongres niesie pomoc nowym państwom członkowskim w kwestiach praktycznych związanych z tworzeniem skutecznie działających samorządów lokalnych i regionalnych.

• jest głosem europejskich regionów, miast i gmin,
• stanowi forum, na którym wybrani przedstawiciele szczebla lokalnego i regionalnego mogą dyskutować nurtujące ich problemy, zbierać doświadczenie i dzielić się z rządami własnymi poglądami,
• doradza Komitetowi Ministrów i Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy we wszystkich aspektach polityki lokalnej i regionalnej,
• współpracuje ściśle z organizacjami krajowymi i międzynarodowymi, reprezentując samorządy lokalne i regionalne,
• organizuje publiczne debaty i konferencje pragnąc dotrzeć do szerokich kręgów społeczeństwa, których zaangażowanie jest bardzo istotne w tworzeniu demokracji,
• przygotowuje raporty na temat stopnia rozwoju demokracji lokalnej i regionalnej we wszystkich państwach członkowskich i w krajach ubiegających się o członkostwo oraz prowadzi monitoring, szczególnie realizacji zasad zawartych w Europejskiej Karcie Samorządu Terytorialnego.

• upowszechniania skutecznych struktur władzy na szczeblu lokalnym i regionalnym we wszystkich państwach członkowskich Rady Europy, a szczególnie w nowopowstałych państwach demokratycznych,
• przeanalizowania stopnia rozwoju demokracji lokalnej i regionalnej w państwach członkowskich i państwach ubiegających się o członkostwo,
• rozwijania inicjatyw, umożliwiających efektywne uczestniczenie obywateli w demokracji lokalnej i regionalnej,
• reprezentowania interesów władz lokalnych i regionalnych w kształtowaniu polityki europejskiej,
• ożywiania współpracy regionalnej i transgranicznej na rzecz pokoju, tolerancji i zrównoważonego rozwoju,
• uczestniczenia w wyborach lokalnych i regionalnych w charakterze obserwatora.

Posiedzenia Kongresu odbywają się raz do roku w Strasburgu. W charakterze gości specjalnych i obserwatorów zapraszane są oficjalne delegacje organizacji europejskich i niektórych krajów nie będących członkami Rady Europy.

Stały Komitet, wyłoniony ze wszystkich delegacji krajowych, spotyka się między sesjami plenarnymi Kongresu.

Kongres organizuje swoją pracę w ramach czterech komisji statutowych:

• Komisji Instytucjonalnej, której głównym zadaniem jest przygotowywanie raportów odnośnie rozwoju demokracji w Europie na szczeblu lokalnym i regionalnym,
• Komisji Kultury i Edukacji, zajmującej się sprawami mediów, młodzieży, sportu i komunikacji społecznej,
• Komisji Zrównoważonego Rozwoju, zajmującego się problemami środowiska oraz planowaniem przestrzennym i urbanistycznym,
• Komisji do spraw Spójności Społecznej, której zadania koncentrują się na kwestiach dotyczących zatrudnienia, obywatelstwa, relacji między społecznościami, zdrowia publicznego oraz równości kobiet i mężczyzn.

Szef Wykonawczy Kongresu, wspomagany przez Sekretariat składający się z pracowników Rady Europy, odpowiedzialny jest za bieżące zarządzanie działalnością Kongresu.

Europejska Sieć Centrów Szkolenia (European Network of Training Organizations) zapewnia pomoc fachową i szkolenie dla pracowników z krajów Europy Środkowej i Wschodniej, którzy nie posiadają doświadczenia i specjalistycznych umiejętności w dziedzinie zarządzania. Sieć ENTO ma na celu rozwijanie współpracy między centrami szkoleniowymi władz lokalnych i regionalnych oraz nawiązywanie bliskich kontaktów między krajowymi organizacjami i ich odpowiednikami w innych krajach. Priorytetowym zadaniem programu pomocy wyspecjalizowanej na rzecz rozwoju demokracji w krajach Europy Środkowej i Wschodniej jest pomoc w opracowywaniu ustawodawstwa władz lokalnych. W ramach programu oferowane jest szkolenie i doradztwo fachowe w zakresie prowadzenia reform instytucjonalnych na szczeblu lokalnym. Ponadto obejmuje on spotkania grup roboczych, wizyty studyjne i kursy na temat opieki zdrowotnej w miastach, niezależności fiskalnej oraz finansów władz lokalnych.

• pomoc w naborze administratorów międzynarodowych w 30 samorządach lokalnych w Kosowie,
• pomoc w opracowywaniu aktów prawnych (znanych jako "zarządzenia") dotyczących samorządów lokalnych i wyborów,
• pełnienie roli obserwatora w czasie wyborów,
• współpracę z Komisją Wenecką (patrz rozdział pt. "Współpraca prawna") w celu zbadania tymczasowego statusu Kosowa w oparciu o Rezolucję Nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
• organizowanie wizyt przez Przewodniczącego Kongresu i prowadzenie dialogu z przedstawicielami Misji Narodów Zjednoczonych w Kosowie (UNMIK), OBWE i lokalnymi albańskimi i serbskimi partiami politycznymi,
• wspieranie inicjatyw samorządów lokalnych w Kosowie,
• współpraca z ENTO w zakresie pomocy OBWE w tworzeniu instytutu szkoleniowego dla władzy lokalnej.

Europejska konwencja ramowa o współpracy transgranicznej między wspólnotami i władzami terytorialnymi (1980) i jej dwa protokoły dodatkowe przyznają władzom lokalnym i regionalnym prawo do współpracy ponad granicami w zakresie świadczenia usług i ochrony środowiska.

Konwencja o uczestnictwie cudzoziemców w życiu publicznym na szczeblu lokalnym (1992) postuluje zasadę stopniowego przyznawania praw obywatelskich i politycznych, włącznie z prawem do głosowania, cudzoziemcom zamieszkałym na stałe.

Europejska karta języków regionalnych lub mniejszościowych (1992) ma na celu zachowanie języków regionalnych i języków mniejszości narodowych, jako unikalnego składnika europejskiego dziedzictwa kulturowego, rozszerzając zakres ich stosowania w dokumentach prawnych, szkole, życiu publicznym, kulturalnym, gospodarczym i społecznym, a także w mediach.

Europejska Karta Miejska (1992) określa prawa obywateli przysługujące im w miastach europejskich. Zawiera również praktyczne wskazówki dotyczące zarządzania miastem, które obejmują budownictwo mieszkaniowe, architekturę miejską, transport, energię, tereny sportowe i wypoczynkowe, zanieczyszczenie środowiska oraz bezpieczeństwo na ulicy.

Karta uczestnictwa młodych ludzi w życiu gmin i regionów (1992) zawiera wytyczne mające na celu zachęcenie młodego pokolenia do uczestniczenia w podejmowaniu decyzji i w zmianach społecznych dokonujących się na ich ulicy, w ich miejscowości lub regionie.

Europejska konwencja krajobrazowa została przyjęta we Florencji w październiku 2000 roku. Konwencja nakłada na władze publiczne obowiązek przyjęcia polityki i zastosowania środków na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i międzynarodowym, które zapewnią w całej Europie ochronę krajobrazów, ich zarządzanie i planowanie.

Komitet Ministrów Rady Europy analizuje obecnie projekt Europejskiej Karty Samorządu Regionalnego, która będzie stanowić dokument o  charakterze zbliżonym do Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego.

• European Charter of Local Self-Government (ETS No.122) (1985), ISBN 92-871-0804-8. 
  Tekst Karty po polsku.
• Draft European Charter of Regional Self-Government (Recommendation 34 (1997))
• European Outline Convention on transfrontier co-operation between territorial communities or authorities (ETS No. 106) (1989), ISBN 92-871-0021-7
• Draft European Charter of Mountain Regions (Recommendation 14 (1995))
• European Landscape Convention - Florence (ETS No. 176) (2000)
  Tekst Konwencji po polsku.
• European Urban Charter (1993), ISBN 92-871-2345-4
• Charter on the participation of young people in municipal and regional life (Resolution 237 (1992))
  Tekst po polsku.
• The Bulletin - CLRAE Newsletter (5 numerów w ciągu roku)
• CLRAE "Studies and texts series"

Prośby o dalsze informacje należy kierować pod adres:
Secretariat of the Congress of Local and Regional Authorities
Council of Europe
F-67075 Strasbourg Cedex
Tel.: +33 3 88 41 20 00
Fax: +33 3 88 41 27 51 lub 37 47
E-mail: congress.web@coe.int